PK UPDB, 5e ronde

Henk Ruesink rukt op!

(verslag Harry de Waard)

Door in de 5e ronde van het pk UPDB Harry de Waard een koekje van eigen deeg te geven in de Kellervariant en de partij te winnen, heeft Henk Ruesink zich mede aan kop genesteld. Hij deelt de eerste plek nu met Arne van Mourik en Andrew Tjon A Ong, die hun onderlinge duel in de late uurtjes afsloten met een puntedeling.

De Waard en Ruesink wilden er duidelijk iets van maken en brachten de Kelleropening op het bord. Het ging toch weer net iets anders, de stelling na de 18e zet blijkt nog nooit te zijn voorgekomen! De Waard kon nu kiezen uit twee versies van een wel bekende manoeuvre.
Hij koos de minst gelukkige waardoor Ruesink er een sterke flankcentrum aanval aan over hield, terwijl de positie van De Waard  gaten vertoonde. “Bij het repareren ging ik  een bepaalde damcombinatie uit de weg, maar 2 zetten later werd ik slachtoffer van een ander ietwat verdekt zetje van Weiss”. Niet goedkoop, maar de zwarte schijven stonden zeer gunstig zodat herstel voor Harry niet meer mogelijk bleek.
Het topduel tussen Arne van Mourik en Andrew Tjon A Ong was een interessant strategisch gevecht. De witspeler had al snel een hoge randschijf (veld 15) en moest in het vervolg voortdurend rekening houden met combinaties op deze schijf. Later stond er ook een randschijf op veld 25 en dreigden er weer andere zetjes. Naarmate de partij vorderde werd het de vraag of een sterk centrum (Andrew) beter zou zijn dan actieve randschijven (Arne). Het evenwicht werd lang gehandhaafd, remise leek logisch, maar door een onhandige zet van Andrew kreeg hij in een 7 om 7 last van plakkers. Hij moest vluchten in een offervariant met enige compensatie. Juist omdat Arne veel randschijven had was het eindspel heel gunstig voor hem en analytisch gewonnen. Met weinig tijd op de klok, nieuwsgierige omstanders, en de keuze uit meerdere plannen vond hij echter niet de beste zetten en moest hij toezien dat het voordeel niet meer groot genoeg was. Een benauwde remise voor de titelverdediger!

Ook Leo van der Laan deed goede zaken door Bram Cysouw te verslaan.  Er ontstond flankspel dat door beiden principieel werd gespeeld. Na een spannend middenspel braken beiden door naar dam met ieder nog 8 schijven. Barnevelder Cysouw leek wat voordeel te hebben, maar koos het verkeerde plan. Van der Laan bracht verschillende dreigingen in de stelling en forceerde fraai de winst. 

Evert van de Pol versloeg clubgenoot Bryan Brank. Er was een spannende gelijk opgaande opening te zien waarbij de Barneveldse dammer, Van de Pol,  licht voordeel kreeg. Brank besteedde veel tijd aan deze fase en kon later ten koste van een schijf doorbreken. Helaas ging het voor hem daarna in zware tijdnood verkeerd en door een enorme blunder verloor hij.   

Cock van Wijk won weer eens en wel van Jan Ongolesono die startte met een agressieve opening. Halverwege de strijd wikkelde Ongolesono verkeerd af en kwam door een blunder pardoes een schijf achter. Hoewel hij zich nog met hand en tand verdedigde kwam hij er daarna niet meer aan te pas.

Fred Wortel kon zijn geluk niet op na een vreselijke blunder van Lucien Farzan. Halverwege een gelijkopgaande strijd kon Fred zijn ogen niet geloven toen zijn tegenstander op zijn 28e zwaar in de fout ging.

Aanvankelijk wist Wortel in een rustige partij al snel tempi voordeel op te bouwen, die hij de hele partij in stand wist te houden. Farzan had als plan om wits linkervleugel vast te zetten. Echter door te ver teruggedrongen te zijn kwam dit plan nooit ten uitvoer. Daarna volgde het  drama!

Evenals in eerdere partijen, maar nu met wit spelend,  liet Kennedy Krishnadath de tegenstander (Bert Habets) alle ruimte om full force via het centrum op te stomen.  Zijn strategie was er op gericht toe te slaan via de rand als de aanval was uitgewoed.  De Utrechter stelde bewust alle vereenvoudigende ruitjes uit en  hoopte dan op ademnood van zwart zodat hij zijn positie langzaam kon insnoeren.  Dat moment kwam langzamerhand in beeld, toen was echter de spoeling te dun geworden: remise.

De  partij tussen Jan van de Veen en Toys Sheoratan kon door plotselinge omstandigheden van eerstgenoemde speler geen doorgang vinden. Arbiter Harry de Waard bepaalde dat het duel deze week MOEST worden ingehaald om organisatorische redenen. Van de Veen wilde zich aan elk scenario aanpassen maar omdat Sheoratan geen mogelijkheid hiervoor zag werd uiteindelijk  in overleg met de wedstrijdleiding onderling een remisevoorstel gedaan. Dit werd door beiden geaccepteerd.

Feest bij de familie Benhari

(Verslag Harry Vredeveldt)

In de eerste klasse blijven Dirk Bijkerk en Arie Koster winnen, respectievelijk van Eric Dubelaar en Jaap Langerak; Jude Kasangaki boekt een nuttige overwinning op Chris Schippers. Jasmina en Mohammed Benhari winnen van Cor Vonk en Hennie van Lambalgen.

In zijn partij tegen Eric Dubelaar forceerde Dirk Bijkerk schijfwinst, wat hij uitstekend benutte en naar winst schoof. Eric had mogelijk via een slagzet – die nóg eens drie schijven kostte – naar dam kunnen gaan, maar zag meer kansen op remise in de gespeelde variant, maar dat pakte toch verkeerd uit..
Jaap Langerak stond vrij comfortabel maar verloor onnodig van Arie Koster, omdat hij een dreiging van Arie niet aan zag komen, wat hem op schijfverlies kwam te staan. Arie Koster schrijft hierover: “Het verloop van de partij is eenvoudig door het geruil van beide kanten, waardoor de stelling van Jaap erg dun werd en hij door een dreiging ook nog een schijf moest offeren. Hierna was het snel  gebeurd voor Jaap”.

In de partij van Hensley Nepomucenu tegen Hans Loots leek er lange tijd niets aan de hand en ruilden de spelers naar remise, totdat Hans in een combinatie liep en wit naar dam sloeg. Hensley haalde daarna te weinig uit dit voordeel, omdat hij een verkeerd plan koos en Hans de dam eenvoudig kon afnemen en de beoogde remise een feit was.

Chris Schipper was kennelijk zo verrast door een combinatie van Jude Kasangaki – wat Jude niets opleverde – dat hij zich in het vervolg slecht verweerde tegen een mogelijke doorbraak van de witspeler, waarna Jude vrij gemakkelijk won.

Cor Vonk liet in zijn partij tegen Jasmina Benhari  verschillende kansen op winst aan zich voorbij gaan en begon in het middenspel te schutteren, waarna Jasmina haar kansen wel greep en won..

Ben van der Linden meende Jan Koerselman te kunnen verschalken, maar viel in zijn eigen mes, omdat hij een plakker niet had gezien. Een gelukje voor Jan, die tot dan toe een vrij ongelukkig toernooi speelde.

Hans Vermeij leek in zijn partij tegen Jan Vermeulen in de overgang van het middenspel naar het eindspel goede winstkansen te hebben, maar daar bleef door een misrekening in het vervolg niets meer van over. Hans schrijft daarover: “Op de 23ste zet maakte ik een blunder door schijf 41 naar 46 te zetten om schijf 31 te slaan, waarop Jan eenvoudig 18-23 zette en ik stond gelijk een schijf achter want hij sloeg er twee! Op de 35ste zet kreeg ik mijn schijfje weer terug van Jan en kwam gelijk weer een stuk makkelijker te staan . In het eindspel stond ik een stuk beter maar kon toch de winst niet vinden”.

Wim de Jong  won van Harry Vredeveldt, die zich in het eindspel wat al te gemakkelijk naar de slachtbank liet leiden. Wim schrijft daarover: ”Het was voor mij een genoegen om met de oud voorzitter van de UPDB te strijden. Op een gegeven moment dacht ik een winnende combinatie uit te kunnen voeren , maar die bleek na uitvoeren daarvan eerder nadelig voor mij te zijn. Misschien was Harry daarvan zo onder de indruk, dat niet de beste voorzetting werd gevonden, wat resulteerde toch voor mij in een onterechte winst. Remise was naar mijn mening een terechte uitslag geweest”.

De druiven waren zuur voor Hennie van Lambalgen in zijn partij tegen Mohammed Benhari. Met de voorpost dacht hij Mohammed aardig in de tang te hebben, maar hij kwam bedrogen uit: Mohammed kon tig-keer achterlopen, waardoor de voorpost een ‘verliespost’ werd, wat Mohammed goed uitspeelde met een sierlijk damvang tot slot: uitstekend gedaan door de jeugdspeler!

Mahesh Shankar en Hans Verhoeven hielden het na de nodige schermutselingen op remise. Twee keer dreigde Mahesh door te lopen naar dam, maar Hans kon dit steeds weer net voorkomen en de witspeler moest daarom berusten in remise.

Leo van Raaij dolf het onderspit tegen Nico Verhoeven door te lichtzinnig – ongebruikelijk voor de UPDB-penningmeester – richting doorbraak te combineren, wat schijfverlies betekende. Bovendien zette  hij daarmee de poort open voor Nico: voor Leo een partij om gauw te vergeten.

Mario Lambrechts verrast
In de tweede klasse zorgt Mario Lambrechts voor een verrassing door Karel Hammacher te verslaan. Piet van Dijk houdt René Runhaar op remise, waardoor René aan de leiding blijft.

Piet van Dijk en René Runhaar speelden allebei op de winst, wat voor een spannende partij zorgde. Vooral Piet viel aan, maar René had zijn verdediging slim op orde en verraste zijn tegenstander, die daarna moest zwoegen voor remise. Piet schreef daarover: “We speelden een leuke risicovolle partij; ik dacht na een 4 om 4 ruil beter te komen staan, maar kwam bedrogen uit. Ik stond juist slechter, maar kon toch nog remise afdwingen”.

Wie gedacht had, dat Karel Hammacher van deze remise zou profiteren, kwam bedrogen uit: tegen de verwachting in maakte Karel tegen Mario Lambrechts geen schijn van kans. Later verklaarde Karel dat lichamelijk ongemak en vlak voor de wedstrijd een aanrijding, hem parten speelden. Toch was hij vol lof over het sterke spel van Mario, die in zijn ogen geweldig vooruit is gegaan.

Ruud de Koning en Sjef Valk hielden elkaar in evenwicht en besloten tot remise. Peter van der Zwaag troefde Jan Drijver op alle fronten af en won makkelijk.



Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar boven