Nationale competitie, 9e ronde

Hoofdklasse

Degradatie een feit voor ADG

Verslag Cees Strooper

In de negende ronde van de landelijke damcompetitie werd voor de dammers van het Amersfoorts Dam Genootschap duidelijk dat degradatie niet meer te ontlopen is. Opnieuw moest een zware nederlaag geslikt worden, dit keer tegen Nijverdal dat ook in de gevarenzone zat (en mogelijk nog zit omdat de versterkte degradatieregeling voor vele ploegen geldt). Tegenover vier nederlagen kon slechts één overwinning worden genoteerd.

Voor het eerst dit jaar kon de Kameroense grootmeester Jean Marc Ndjofang mee spelen. Daarbij trof het de Amersfoorters niet dat hij uitgerekend de zwakste speler van Nijverdal trof. Binnen twee uur had Ndjofang de punten binnen. Tussen Ton Bollebakker en topscorer van de Nijverdallers Paul Olde Hanhof was er sprake van een tamelijk stug duel, hetgeen wel vaker het geval is in het spelsysteem met een halve hekstelling. De gelijkwaardige remise kwam geen moment in gevaar.

Nico Kruijswijk speelde een heel frivole Keller-aanvalspartij. Tegenstander Michel Koop kon er geen goede omsingeling tegenover stellen. Bij analyse bleek dat Kruijswijk een directe winst gemist heeft. Met heel weinig tijd op de klok besloot hij in te gaan op een remiseaanbod. Dat was jammer want zijn positie was nog zeer kansrijk. Hier kreeg ADG een punt te weinig! Gerrit de Bruijn kwam tegen Herman Damman (what’s in a name?) met terreinvoordeel uit de opening. Vlak daarna meende hij een dreigende schijf afruil te moeten pareren door zelf een grotere afruil in te zetten. Daarna was van voordeel geen sprake meer. De partij zou gewoon naar remise lopen ware het niet dat De Bruijn nog ging speculeren op een foutje van zijn tegenstander. Helaas liep het anders omdat dat foutje niet kwam. Wat wel kwam was dat Damman uit het niets een combinatiedreiging had die De Bruijn pardoes een schijf én de partij koste… Misschien is dit exemplarisch voor dit damseizoen: de eigen kansen worden wel gecreëerd maar niet verzilverd, terwijl de tegenstander met regelmaat alleen maar de winst hoeft op te rapen. Zo stond het dus 4 – 4 terwijl het eigenlijk 2 – 6 had moeten staan.

Tegen de Let Vaidas Stasytis verkreeg Cees Strooper gunstig klassiek spel. Dat was voor Stasytis de reden om de stand open te gooien. In de daaropvolgende opbouwfase maakte Stasytis handig gebruik van de combinatieve mogelijkheden waar Strooper steeds bedacht op moest zijn. In de tijdnoodfase koos Strooper de verkeerde van twee mogelijkheden. In het ene geval zou hij met licht voordeel het eindspel zijn ingegaan. In de partij overzag hij een slagwending die hem een schijf en de partij kostte. Bryan Brank zocht de omsingeling in het Keller-systeem. Dat gaat goed vermits de tegenstander niet komt tot het actief maken van de scheef opgestelde schijven. Dat bleek Brank niet te kunnen voorkomen. Daarna kreeg hij dus de hele aanval over zich heen (een terreinnadeel van zeven tempi). Daarna was het ‘vrouwen en kinderen eerst’ voor Brank, maar het vege lijf kon niet gered worden. Jan de Ruiter werkte gestaag aan een zeer kansrijke aanvalspositie tegen Harrie Hoonhorst. De winst leek een kwestie van tijd. Voor de zekerheid had De Ruiter zijn linkervleugel wat dik aangezet en eigenlijk was dat helemaal niet nodig. Zoals het ging kreeg De Ruiter net wat last van een remise brengende combinatiedreiging en van wat temponood vanwege zijn ver opgedrongen positie. Daardoor was niet te vermijden dat ook Hoonhorst richting de damlijn ging. Het overblijvende macro-eindspel had nog kansen kunnen geven door het behalen van een tweede dam. Ongetwijfeld teleurgesteld liet De Ruiter het hierbij. Na 8 partijen dus een 10 – 6 achterstand.

Harry de Waard kwam in het veld tegen de sterkste speler van Nijverdal, Rienk van Marle. In de klassieke middenspelpositie had De Waard last van enige overontwikkeling. Volgens ‘de computer’ zou Van Marle op een moment een winnende positie hebben gehad. Toen dat gemist werd bereikte De Waard de remisehaven. Knap gevochten voor dat punt! Als laatste was Marcel Everloo actief, tegen Bill Neven. Helaas was het niet gelukt om de bij Nijverdal spelende broer Paul Everloo tegemoet te treden. De Nijverdallers gaven ‘ziekte’ op, maar wie zegt dat dat geen ‘angst’ was? Tegen Neven werd een fraaie partij gespeeld, zeker nadat Neven een speculatieve Ghestem-doorstoot pleegde. Everloo had zijn actieve tegenspel kunnen verzilveren, zo bleek bij de analyse achteraf. In de partij vond Everloo dit niet waarna zijn bouwwerk instortte. Eindstand 13 – 7.

Eerste Klasse

Ons Genoegen – DIOS Achterhoek 3  12-4

Verslag Auke Zijlstra

Voor het eerst dit seizoen behaalden we een ruime overwinning.

Cock van Wijk zette ons al gauw op voorsprong, door een voorpost op schijf 27 aan te vallen, en vervolgens op de rechtervleugel via een achterloop op 35 een schijf te winnen. Hierna volgde een remise van Toys Sheoratan, die in klassiek spel al gauw naar 26 ging, en vervolgens sterk werd teruggedrongen. Hij haalde nog wel vrij eenvoudig een punt.

Gerard Morsink speelde een vermakelijke partij. Tegenstander Jan Vesters kwam erg sterk uit de opening, nam een opsluiting in, maar ging in de fout door naar 14 te ruilen. Doorlopen was lastig omdat Gerard nog schijven op 3, 5 en 15 had, en bovendien kreeg Gerard controle op het centrum. Jan brak nog wel met veel moeite door, maar moest daarbij teveel schijven offeren, terwijl ook Gerard eenvoudig naar dam liep en won. Arne van Mourik zette zijn partij anders dan anders tamelijk ambitieus op. Hij kreeg langzaam voordeel, en won toen plotseling omdat tegenstander Gerben te Raa een kleine forcing over het hoofd zag, waarmee Arne 2 schijven voor kwam. Ook Peter Kolkman boekte een keurige overwinning. Hij had gedurende de hele partij een mooie klassieke stand, en slaagde erin de stand van Cees Groen in een 6 om 6 helemaal vast te laten lopen. 

Met een tussenstand van 9-1 was de winst al binnen, en een grote uitslag leek mogelijk. Vooral omdat Alfons Ottink al vroeg in de partij een dam mocht nemen, die hem schijfwinst opleverde. Echter Alfons stond sterk teruggedrongen, en dit bleek genoeg compensatie op te leveren. Lucien Farzan speelde een goede partij met een mooie centrumstand, maar uiteindelijk zocht hij toch de rand op, en ging zo langs de rand van de afgrond naar remise. Tegenstander Gerard Korten nam een afwikkeling waarbij Lucien een tegenactie met direct remise had, maar als Korten er een schijf bij had gegeven om Luciens tegenactie tegen te gaan was het nog een zeer moeizaam afspel geworden.

Als laatste speelde Auke Zijlstra nog tegen Theo Stoverinck, in een ver verleden lid (jaren ’80) van UDG. Auke kreeg wat initiatief, maar na een ruiltje terug naar veld 1 verdween de spanning grotendeels uit de stand. Auke probeerde nog wat en kreeg nog een licht voordelig eindspel, maar winst kwam niet in zicht. Overigens blijkt achteraf dat Theo de enige is die een goede kans miste, een zet die Auke wel had gezien maar waarvan hij de consequenties verkeerd had ingeschat.

Doordat nummers 1 en 2, Eindhoven en Maastricht, tegen elkaar gelijk speelden, loopt Ons Genoegen een punt in respectievelijk uit en staat nu weer tweede. Over 2 weken wacht de topper tegen Eindhoven, dat dus twee wedstrijden achter elkaar de nummer 2 treft. Bij winst en met enige hulp van Gooi&Eemland tegen Eindhoven in de laatste ronde is het kampioenschap nog steeds mogelijk.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar boven