Nationale damcompetitie KNDB  | 11e ronde  |  Zaterdag 18 februari 2017

Hoofdklasse B

Gooi&Eemland pakt laatste strohalm
na zege in ‘flipperkastduel’


In een zinderend duel heeft Gooi&Eemland weten te winnen van DC IJmuiden. Het was ongekend spannend in Denksportcentrum En Passant waar de tussenstand steeds veranderde van een achterstand naar een voorsprong en andersom. Bij beide verenigingen was de spanning goed voelbaar. IJmuiden heeft een veel beter seizoen achter de rug maar was als de dood dat bij slechte uitslagen en een eigen nederlaag ze nog richting de degradatiewedstrijden werden ‘meegezogen’. Voor Gooi&Eemland was de opdracht duidelijk, winnen maar minimaal 10-10 en dan maar hopen dat Schiedam zijn plicht zou doen in Utrecht…

Een teambespreking was er niet echt maar voor iedereen was het wel duidelijk. IJmuiden had vier sterke spelers en tegen de overige zou het ‘vuur’ worden geopend. Jelmer Martens kon het ‘rustig’ aan doen want hij zat op bord 2 tegen de sterkste troef, Kees Pippel. Remise was voldoende maar onze voorzitter zit niet lekker in zijn vel en dat was in deze partij helaas ook goed merkbaar. Jelmer moest in een flankpartij het centrum aan zijn tegenstander laten. Jelmer kwam onder druk te staan en een enorme blunder versnelde zijn lot.

Gelukkig werd deze tik snel ongedaan gemaakt door invaller Wim Muijs. Met een aanval probeerde hij kansen te krijgen tegen Maurice Koopmanschap. Dat ging moeizaam want Maurice had zeker goede omsingelingskansen. Daar komt nog bij dat Maurice een fraaie combinatie niet durfde te nemen. Daar mocht Wim en G&E zich gelukkig mee prijzen want of de dam nu goed was of niet, hij had ons daarmee goed laten schrikken want het was een combinatie waarbij Maurice Wim twee dammen zou hebben gegeven maar ze beide eraf zou hebben geslagen en uiteraard zelf een dam op het bord had gekregen. Goed, zo ging het gelukkig dus niet en in het vervolg kreeg de aanval van Wim steeds meer gestalte. Nadat Wim op jacht ging naar nog meer centrumoverwicht besloot Maurice niet te sluiten na achterlopen maar een veld vooruit te schuiven. Dat was mooi want nu zat er een simpele dam in, die meteen de gelijkmaker betekende.

Erik Maijenburg zette zijn team op voorsprong. In een voor Erik ongewone stijl ging hij op jacht naar de scalp van Cees van der Vlis. Erik nam een vroege hek die afgeruild werd. Nu stond er een “lege” hek. Erik had zijn troepen er vast voor klaargezet maar Cees moest alleen er nog even in gaan staan. Dat deed hij wijselijk lange tijd niet maar wist ook niet wat hij met dat materiaal daar aan moest. Een statisch centrum speelde hem ook nog parten en uiteindelijk besloot Cees toch om in de hek te gaan staan. Geen wijs besluit want Erik kreeg het voor elkaar om de lange vleugel van materiaal te ontdoen en de hek een hele goede hek te laten worden. Nadat schijf 43 gespeeld werd door Cees werd het tijd om een dodelijk kettingstelling op te bouwen met daarna combinatieve mogelijkheden. Cees zag het onheil naderen, offerde een schijf en hoopte op compensatie. Hij leek nog ver te komen. Dat was echter schijn want na een tikkie terug was het over en uit, 4-2.

Lang konden we niet genieten want Jesse Bos had inmiddels ook een hekstelling bewerkstelligd tegen Peter Frans Koops. Koops kwam er evenals Van der Vlis niet meer uit het stond weer gelijk, 4-4.

De volgende uitslag was een domper voor de thuisclub. Bertus de Harder was opgetrommeld voor deze belangrijke wedstrijd en kreeg in Jacqueline Schouten een gewenste tegenstandster. Het leek er ook lange tijd op dat Jacqueline haar voorpost kon gaan inleveren. Echter, ze had net op het moment dat Bertus dacht de schijf op te kunnen komen halen een combinatie in de stand gebracht. Bertus overzag deze en kon niet anders dan de dreigende doorbraak ongedaan maken voor een houtje minder. Uiteraard probeerde Bertus het nog maar Jacqueline bracht IJmuiden weer op voorsprong. Taak aan Eric van Dusseldorp om de achterstand ongedaan te maken maar dat lukte niet. In een uiterst tam opgezette partij tegen Willem Winter kwam hij toch steeds beter te staan. In het eindspel miste Eric nog een winstplan waarna Willem knap op de been bleef.

Met een tussenstand van 5-7 was het billenknijpen voor G&E. Gelukkig zat het dit seizoen eindelijk eens mee en wel bij teamleider Leo van der Laan. Aanvankelijk bereikte hij niets. Nou ja, niet helemaal niets, Leo bereikte een slechte stand en moest op gaan oppassen niet te verliezen. Harry van der Vossen deed echter niet de sterkste zetten en Leo kwam er mee weg. Beide spelers gingen naar dam en opeens kreeg Leo kansen. Toen Harry een remise miste behaalde Leo een tweede dam en prompt was de stelling van Harry hopeloos verloren. Hij had misschien nog kunnen offeren maar gaf gelijk ontgoocheld op, 7-7.

Cor de Jong had een van de sterkere troeven van IJmuiden, Martin van Dijk tegenover zich. Vooraf was remise wel genoeg maar Cor heeft lak aan teamopdrachten en speelde zijn eigen wedstrijd. Gelukkig maar want als je Cor één vinger geeft dan… Martin van Dijk weet er alles van want na een risicovolle opening liet hij Cor in de aanval. Onze beste speler van het seizoen ging er eens goed voor zitten en maakte na afloop nog meer indruk met wat hij allemaal gezien had. In de wedstrijd werd de stelling van Martin uit elkaar gespeeld en via een subtiel offertje doorgang naar dam verschaft. Martin kon zijn stelling onmogelijk nog nieuw leven in blazen en werd weggespeeld.

Met de wetenschap van de nieuwe voorsprong werd Walter Thoen matchwinner. Een moeilijk seizoen met goede eerste helften en slechte tweede wist hij nu wel te winnen. Lang verdedigde Conall Sleutel goed maar toen hij in een geniepig dammetje liep kon hij deze niet tijdig elimineren. Toen hij dat wel deed stond Conall een schijf achter en kon Walter doorlopen naar een nieuwe dam, tijd om op te geven en de winst was binnen!

IJmuiden deed nog iets terug. Stijn Tuijtel won na een lang gevecht van Dick Beking. Het leek goed te gaan voor onze Dick maar in een late klassieke stand wist Stijn de stelling zo in te richten dat Dick de voorgeschotelde problemen niet kon oplossen. Na een wederzijdse doorbraak had Stijn als eerste dam en kon Dick niets anders dan 2 schijven geven om op dam te komen. Weliswaar stond Dick met twee schijven in de aanslag om op dam te komen maar door slim laveren van Stijn promoveerde er maar eentje en resteerde een overmachtseindspel, 11-9.

Toen het verlossende woord uit Utrecht kwam dat Schiedam had gewonnen werd er opgelucht ademgehaald. G&E is er nog niet en mag thuis tegen PWG s-Gravenpolder gaan voor een langer verblijf in de hoofdklasse, maar vierde intussen toch een beetje de overwinning op IJmuiden.

EERSTE KLASSE C

Degradatie OG Utrecht een feit…


In de laatste ronde van de Bondscompetitie is Ons Genoegen Utrecht er niet in geslaagd thuis te winnen van Van Stigt Thans 2 uit Schiedam. Er was een stille hoop dat dit team niet op z'n sterkst zou aantreden, aangezien er voor hen niets meer op het spel stond. Ze konden niet meer promoveren of degraderen. Helaas bleek deze hoop ijdel en moesten de Utrechtenaren vol aan de bak.

Teamleider Auke Zijlstra verloor in de opening bewust wat tempi, maar zette daarna geen klassieke partij op. Hij ruilde naar veld 35, waardoor Hans Lansbergen sterk op het centrum kwam te staan. De posities schoven in elkaar en rond de 25e zet kwamen er voor beide spelers wat geforceerde ruilen in het spel, waardoor de muziek uit de stand verdween. Op de 40e zet werd dan ook de vrede getekend (1-1).

Gerard Morsink treft het al het hele seizoen niet met z'n tegenstanders. Nu moest hij het opnemen tegen zwaargewicht Waldo Aliar. Die speelde erg frivool een halve hekstelling, maar bereikte daar niets mee. Op de 19e zet verbrak hij de halve hek en probeerde het centrum van Gerard te omsingelen. Doordat Gerard op de andere vleugel naar de rand ruilde, lukte dat niet erg, maar tussen de 30e en 35e zet keren de kansen ineens. En op de 36e zet volgt een enorme blunder waardoor Waldo ineens met een 2-om-5 naar dam combineert (1-3).

Invaller Peter Kolkman speelde een prima partij tegen de vrouw van grootmeester Ron Heusdens, Agita Marterere. Na wat aftasten in de opening kwam hij met een offensieve ruil mooi op het centrum te staan. Maar daarna zette Peter niet echt door en verwaterde z'n voordeel. Op de 41e zet waren beiden tevreden met remise (2-4).

Ruud Klaarenbeek liet zich na wat ruilen over en weer in de opening toch weer in het defensief drukken door Tiny Mous. Deze plaatste een sterke centrumschijf op veld 28 en Ruud slaagde er niet in een kansrijk omsingelingsplan te bedenken. Op beide vleugels kwam hij vast te staan en liep vervolgens in een doorbraakcombinatie naar dam. De dam ging eraf voor schijfverlies, maar de partij kon hij er niet meer mee redden (2-6).

Peter Meijler deed het qua partijopzet slimmer. Hij koos voor een flankaanval tegen Henk de Witt en verkreeg een fraaie aanval in handen. Maar vanaf de 23e zet "vergat" Peter z'n voorpost extra ondersteuning te geven, waardoor Henk terug in de wedstrijd kwam. Door enkele malen op te lopen werd de voorpost wat ondermijnd. Nog niets aan de hand, maar een premature bezetting van veld 28 stelde Henk in staat via een ruil de voorpost nog verder te isoleren. Peter vond geen goed plan meer (39...7-11?? [veel beter was 23-28!!]) en verloor snel een schijf en de partij (2-8).

Wouter van Beek bleef als enige deze competitie ongeslagen. Tegen Geert Prinsen leek hij een gunstige klassiekachtige stand na de opening te hebben, maar langzaam maar zeker slaagde Geert erin de linkervleugel van Wouter onder vuur te nemen. Wouter moest heel nauwkeurig spelen om niet teveel in het nadeel te komen. Nadat er meer en meer schijven van het bord verdwenen, was het duidelijk dat het remise zou worden (3-9).

Invaller Dick de Boer had het aanvankelijk erg moeilijk tegen Gerrit van Mastrigt. Deze zette langzaam maar zeker een gezonde flankaanval op. Dick kon alleen verdedigen en door een ruil naar veld 29 hield hij spel. In een 9-om-9 stand dacht Gerrit met een offer en achterloop bij twee schijven de winst binnen te halen. Hij overzag daarbij een plakker van Dick, waardoor laatstgenoemde ineens out of the blue een schijf voorkwam! Gerrit brak ten koste van nog een schijf door naar dam, maar belandde in een verloren 4-om-2 overmachtseindspel (5-9).

Toys Sheoratan speelde vanuit de opening erg handig tegen Kees Romijn en zette een kansrijke flankaanval op. Kees speelde erg laconiek er wat omheen en stond rond de 40e zet straal verloren. Maar hij bood Toys een achterloop en daarna tussenloop van twee schijven aan, waar Toys jammer genoeg op inging. Via een valse plakker en doorschuif kreeg hij een sterke voorpost op veld 13, met duidelijke compensatie voor z'n minschijf. Toys, aangeslagen en in tijdnood, wikkelde hoofdschuddend maar naar remise af (6-10).

Cock van Wijk kreeg in een klassieke partij na wat verwikkelingen iets voordeel tegen Ton Burgerhout, maar meer dan remise zat er niet in. Als laatste was te doen gebruikelijk Arne van Mourik nog bezig. Met z'n randspel kreeg hij geen echte kansen tegen Guido van den Berg, maar de remise liet hij niet lopen (8-12).

Al met al een kleine nederlaag tegen deze zeer sterke opponent, en als enkele OG-ers wat preciezer hun voordeel hadden uitgebuit, was een verrassing heel wel mogelijk geweest.

Nu resteert toch een kater, want de resultaten van de andere wedstrijden leerden ons dat Ons Genoegen degradeert naar de 1e Klasse.


ADG is promotie-spook te slim af

In de laatste ronde van de landelijke damcompetitie streed het Amersfoorts Dam Genootschap in een thuiswedstrijd tegen Maastricht. Na een spannende strijd wisten de Amersfoorters door een 9-11 nederlaag -hoe paradoxaal het ook klinkt- de dreigende promotie nipt te ontlopen.

Zelfs bij een 10-10 gelijkspel zou een beslissingswedstrijd om promotie voor ADG onafwendbaar zijn. Het klinkt allemaal wat merkwaardig, maar in die hoofdklasse heeft dit team eigenlijk niets te zoeken was de heersende mening. Dat laat onverlet dat je natuurlijk niet 'zomaar' een wedstrijd gaat weggeven.

De start van de wedstrijd leek al in het voordeel van de Limburgers uit te pakken. Nico Kruijswijk liet een kwartier voor aanvang weten dat hij in Diemen vast zat door een treinstoring. En met ons onvolprezen openbaar vervoer weten we het dan wel, die zou nooit meer op tijd in Amersfoort kunnen komen. Dat leek op voorhand een verliespost voor de Amersfoortse begroting, want op het laatste ogenblik moest dus Gerrit van Maanen ingezet worden. Hij moest het opnemen tegen een speler met ruim 300 (!) ratingpunten meer. Normaal gesproken een kansloze onderneming. Na een opening waar Gerrit zich niet echt in thuis voelde werd er fors vervlakt en opeens ontglipte de sterkere speler een onnauwkeurigheid. Van Maanen nam de 3 om 4 en hield er een schier onaantastbare voorpost op de zevende rij en schijfwinst aan over. Technisch gezien had er wel winst voor hem in gezeten, maar de Amersfoorter leverde met de uiteindelijke remise een prestatie van formaat!

Ook de andere invaller, super-sub Hans Mulder, kweet zich bewonderenswaardig van zijn taak. Hans hield het rustig op het bord. Er leek niet al teveel aan de hand te zijn, maar dan is Hans juist op zijn gevaarlijkst. In de overgang van middenspel naar eindspel leek zijn tegenstander de draad even kwijt te raken waarop de Amersfoortse sluipmoordenaar genadeloos toesloeg. Hij werkte toe naar een voordelig eindspel waarin het ene na het andere Limburgse schijfje opgepeuzeld werd en de winst geïncasseerd.

Harry de Waard en Eric Conrad vochten flankspel uit waarbij de Belg een stevig centrumblok creëerde. Toch hield Harry het hoofd koel en wist zich met een omsingeling staande te houden. Daarbij moest de zuiderling ook zijn rechtervleugel in de gaten houden. De ADG-er dreigde nl. op elk willekeurig moment een aanval op zijn voorpost in te zetten. Middels enkele wederzijdse ruiltjes werd er vereenvoudigd en overgeschakeld op klassiek. Ver in de 2e helft van de partij nam Conrad een afwikkeling die veel terreinwinst opleverde. Maar het stugge verdedigingswerk van Harry leverde uiteindelijk toch een verdiende puntendeling op.

Tot zover de partijen waarin de Amersfoorters goed speelden. Op alle overige borden werd gerommeld of gewoon geknoeid. Zelfs de (winst)partijen van Cees Strooper en Ton Bollebakker konden de toets der kritiek niet doorstaan.

Tegen Leon Oudenes speelde Cees Strooper een variant in het klassieke spelsysteem waarbij hij snel een grote tempowinst pakte. Dat is op zich strijdig met de meest gangbare opvatting dat juist een ontwikkelingsachterstand te verkiezen is. Dan is het wel de bedoeling dat het front niet stil valt (zoals Hitler ondervond bij Stalingrad). Ook veldheer Strooper merkte dat hij in het middenspel voorwaartse beweging tekort kwam. Na een noodzakelijk geworden achterwaartse ruil had Oudenes de touwtjes in handen. Hij kon gaan werken aan een kettingstelling (die bij analyse achteraf toch niet fataal bleek voor Strooper). Cees nam echter in die fase een (dure) combinatie. Deze zou remise hebben opgeleverd maar Oudenes maakte een fout en Cees won.

In deze klasse kan je je soms best wat permitteren leek Ton Bollebakker te denken. Hij nam een te volle hekstelling in en als Ber ten Haaf op de 24e zet 28-23 19x28 32x23 had aangedurfd..... Nu kwam Ton er mee weg, wikkelde af naar een onduidelijke stand met wederzijds een dam en negen schijven. Ten Haaf raakte in die fase snel de weg kwijt zodat Ton handig naar winst afwikkelde.

Bryan Brank speelt volgens theoretische schema's. ‘Mapjesdammer’ noemen ze dat tegenwoordig misprijzend als het fout gaat. Als het goed gaat hoor je er niets meer over.. Bryan ging in deze partij 'vol op het orgel' en kreeg een mooie aanval. In een voordelige positie liep hij in een 14 om 14 echter in een toch wel geniepige combinatie. Hij rommelde nog wat door, maar was kansloos.

Wim Martin heeft dit seizoen patent op het verknoeien van klassieke middenspelstanden. Misschien wat minder lui zijn en toch maar tempo's tellen? Tot overmaat van ramp is het dan zo dat het in het eindspel precies op 1 tempo 'uit' is. Zo ook ditmaal. Bedroevend!

Gerrit de Bruijn maakt een goed seizoen door en scoort er lustig op los, maar in deze wedstrijd deelde hij flink in de malaise. De opening was positioneel voor de Amersfoorter en zelfs toen hij in het middenspel een heuse Podkowa inzette zag het er nog goed uit. De omklemming van het centrum kon echter niet voltooid worden want opeens was daar na een onnauwkeurigheid onafwendbaar schijfverlies. Gerrit spartelde nog wat maar moest in een 4 om 3 stand zelfs als eindspelkenner berusten in het feit dat hem niets anders restte dan een hand geven.

Frits Stüger speelde een min of meer gelijk opgaande klassieke partij tegen een 1200+ speler. Frits koos (nou ja, koos?) voor de omsingeling en hield een aantal schijven in bedwang, maar was te laat met een tijdige afruil ter neutralisering van de aanval. Daardoor kreeg de Limburger op zijn rechtervleugel twee doorbraakschijven die vrij gemakkelijk konden promoveren. Frits moest offeren om ook met twee vooruit geschoven schijven dam(men) te halen. In het eindspel keek hij dan ook tegen een onoverbrugbare materiële achterstand aan. Kortom: eraf gezet.

Marcel Everloo speelde eigenlijk wel een goede partij tegen een Nederlands sprekende Belg uit Luik. Blijkbaar heeft de taalstrijd geen vat op hem gekregen. Kan ook nooit een echte Bourgondiër zijn, want luisterend naar de naam Janes de Vries! Marcel kreeg groot voordeel, maar zoals zo vaak faalde hij op het beslissende ogenblik. En dat komt toch echt door een verkeerde verdeling van zijn bedenktijd. Lang nadenken over de meest vanzelfsprekende zetten en dan overzie je zoals in deze partij vanwege gebrek aan tijd een in 1 zet (!) winnende voortzetting met een teleurstellende remise als resultaat.

ADG blijft daardoor in ieder geval volgend jaar een traumatische worsteling in de Hoofdklasse bespaard.

2e klasse C

Goede damkamp tegen kampioen Arnhem 2


Het derde team van Gooi&Eemland verloor thuis met 7-13. Het was toch een mooie prestatie tegen de sterke dammers uit Arnhem, die al kampioen waren in de landelijke 2e klasse. Misschien had de nederlaag zelfs nog kleiner kunnen uitvallen.

De wedstrijd begon voortreffelijk voor de Eemlanders. Douwe de Graaf verraste Sammy Brijobhokum met een fraaie plakkercombinatie naar dam. Douwe gaf de winst niet meer uit handen. Dat kort erna Henk de Groot en Jeffrey Verwoerd tegen de qua rating veel sterkere tegenstanders Wilrick Wonnink en Wim van den Berg verloren was te voorzien. Henk liet zijn lange vleugel gewoon opsluiten, maar dat zag er wel zó goed uit, dat Wilrick deze opsluiting verbrak. Kort erna zag Henk een verpletterende slagzet over het hoofd. Jeffrey gaf in een klassieke partij goed tegenstand. Maar richting het eindspel bleek Wim een veel betere positie op het bord te hebben en dat was goed voor de winst.

Daartegenover stonden fraaie winstpartijen van Jaap Langerak en Lennart Bolks tegen resp. de hoger ingeschaalde Henk Mahboeb en Leo Steijntjes. Vanaf het begin had Jaap een overwicht in de partij en wist de lange vleugel van Henk vast te klemmen. In het gevorderde middenspel wikkelde Jaap magistraal naar winst af. Lennart kreeg goed vat op de stelling van good old Leo (82 jr). In het verloop van het middenspel moest Leo rare zetten doen. Die kwam op zijn korte vleugel vast te staan en Lennart had zoveel overwicht op de lange vleugel van zijn tegenstander, dat hij de winst met een trotse glimlach binnenhaalde. G&E 3 stond halverwege de wedstrijd met 6-4 voor tegen de kampioen!

Daarna ging er veel mis voor de thuisploeg. Annemiek Dekkers speelde een aftastende partij tegen Noeri Brinkman. Het ging lange tijd gelijk op. Maar Annemiek zag een 2 om 2 en even later schijfverlies over het hoofd. Noeri bleek te sterk.

Ad Vreeswijk kreeg met Theo Willemsen een wel heel erg zware kluif op z’n bord. De opening was overzichtelijk, maar later kreeg Ad een tweevoudige damdreiging te verwerken en dat dwong Ad te offeren. De kleine kansjes op remise verdwenen door het klasseverschil.

Een opsteker was de remise van Bert Roest tegen Robert Sall, ooit jeugddammer bij DVSB. Bert moest alert zijn om de vele slagzetdreigingen te omzeilen. Het centrum was voor Robert, maar dat bleek onvoldoende om naar winst door te drukken.

Lammert Korlaar ging in het eindspel jammer genoeg ten onder tegen Aroen Bholasingh. Beide dammers lieten hun lange vleugel opsluiten. Aroen kwam uit de omstrengeling, maar Lammert niet en bleef met te veel hangende schijven zitten. Aroen kon doorbreken naar dam en toen was het sprookje voor Lammert uit.

Huib Poort speelde een solide partij tegen de sterke Rein Bergsma. Rein moest in het middenspel een schijf offeren om door te breken naar dam en Huib kon ook die richting op, maar haalde niet die eindstreep. In het eindspel kon hij ook niet de juiste zet vinden om het eindspel, ondanks twee schijven voordeel, op remise te houden.


Gerard Bakker heeft het laatste woord bij Zenderstad

Zenderstad heeft alles uit de kast gehaald om tegen het sterkere Harderwijk een goed resultaat neer te zetten. Al begon het niet goed door dat het spelletje van Theo van Londen niet opgewassen bleek tegen een veel sterkere tegenstander.

Een kleine tegenvaller was ook de remise van Rob de Meij die met een schijf meer niet de winst variant kon vinden. Gelukkig voor hem kon bij analyse de winst niet aangetoond worden.

Een sterke partij werd van Roald Scheper met een blauwe notering beloond. Gedegen en zonder dat de sterkere Harderwijker overwicht kreeg werd een keurige remise binnen gehaald. Ook de tegenstander van Arie Koster moest ervaren dat je Arie niet zomaar opzij zet al heb je een 1100 punten rating, dus een keurige remise .

Wat kan je zeggen van de partij die René Nurmohamed op het bord bracht. Een open partij waarbij door beide spelers geniepige combinaties in het spel werden gebracht. Beiden konden deze omzeilen en zo besloot René dit seizoen met een remise.

Een mooie partij werd op het bord neergelegd door Ben van der Linden. Het leek dat hij het onderspit ging delven, maar secuur manoeuvrerend kon Ben in de overgang naar het eindspel de remise veilig stellen.

Teleurstellend en dat meer voor hem dan voor Zenderstad was de nederlaag van Patrick van der Tol. Bij een overwinning had hij een gedeelde derde plek op de topscoorderslijst gehaald. De tegenstander was op papier te verslaan maar de spanning liep op en met een foute voortzetting ging het bergafwaarts.

Teleurstellend, maar dat geldt al voor de hele competitie, was de nederlaag van Piet Schep. Waar het in de onderlinge competitie wel lukt geeft hij in de KNDB wedstrijden niet thuis en komt hij in het eindspel te nadelig te staan.

Een gelukkig man was Hans Verhoeven die in het middenspel zelfs niets meer voor zijn stand gaf maar stug doorging. En toen zijn tegenstander de winnende zet niet zag, pakte Hans alsnog een zeer benauwde remise.

Tot nu toe nog geen enkele wedstrijd in het voordeel van Zenderstad maar Gerard Bakker pakte zijn laatste uiterst dunne voordeel op om in het eindspel de winst binnen te slepen.

Zenderstad begon de competitie met een zege en besloot deze met Gerards zege.


Uitslagen en standen zijn te vinden op toernooibase.kndb.nl